Vandaag 25 april 2019 is het exact drie jaar geleden dat ik mij vanuit Wilp-Achterhoek met de fiets op pad begaf voor de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Een mooie gelegenheid om nog even terug te blikken op de tocht die ik heb volbracht en waar ik heel erg trots op ben. Ik heb gedaan wat ik graag wilde doen en hoopte nog lang na te genieten van dit avontuur. Het nagenieten kwam echter al snel een eind. Kort na mijn terugkeer uit Spanje stapte onze zoon uit het leven en had ik vanaf dat moment niet de kracht om terug te blikken op dit mooie avontuur.
Nu, drie jaar na dato, terugkijkend ben ik een geweldige ervaring rijker, een bijzondere ervaring in mijn leven die ik voor de rest zal koesteren. Een mooi avontuur en zowel fysiek als mentaal een pittige tocht. Na een aantal dagen onderweg ben je de wereld om je heen vergeten en ben je alleen maar bezig met wat de dag je brengt wat op je pad komt en wat je ziet.
De lange stukken zonder enige mensen, de heuvels, de bergen, de wind en regen zijn niet altijd even gemakkelijk. Vooral de eerste week (eind april 2016) met veel regen en lage temperaturen was het afzien en op de tanden bijten. Onderweg was het er fantastisch mooi, kwam je jezelf ontzettend tegen. Een tocht met pijn, een lach, verdriet, het continue constateren van je eigen gedrag, reflectie en bezinning, loslaten, onderweg zijn, vertrouwen hebben in wat zich aandient en verder durven gaan dan je voor mogelijk hield. Dat je met doorzettingsvermogen een heel eind kunt komen en meer blijkt te kunnen dan je had gedacht. Een bed, een douche en een goed bord eten leerde je te waarderen en dat je met zo weinig toe kunt, gelukkig en tevreden kunt zijn. Dat je zo veel mooie ontmoetingen met zo veel bijzondere mensen had.
Diep respect heb ik voor de echte pelgrims van vooral het verleden die deze tocht te voet maakten, in weer en wind zonder credit card en modern materiaal.
Graag wil ik mijn vrouw Ella bedanken voor de ruimte die ze mij heeft gegeven om deze tocht te maken. Zij, kinderen, kleinkinderen, familie, buren, vrienden en kennissen hebben mij in woord en gedachten gevolgd, hebben meegeleefd, hebben aangemoedigd en hebben gesteund. Zij hebben mij de kans gegeven en het mogelijk gemaakt dat ik deze pelgrimstocht kon maken. Het was hartverwarmend……bedankt.
Ik hoop dat jullie met de verslagen en de foto's een indruk hebben gekregen wat ik heb gezien en heb beleefd en was een fijne uitlaatklep tijdens mijn avontuur. Het bloggen, heeft mij heel goed gedaan om mijn ervaring zo van mij af te schrijven, gewoon wat ik voelde, zag of heb beleefd. Ik realiseer mij dat ik daarin ook mijn kwetsbaarheid heb laten zien, het gaf mij ook kracht op de lastige stukken dan kreeg ik inspiratie. Iedereen super bedankt voor alle mooie woorden, lieve berichten en voor het "meereizen" op mijn Camino. Ik heb niet altijd gereageerd maar dat betekent niet dat ik er geen waarde aan hechtte. Het geeft je ontiegelijk veel steun als je weet dat andere aan je denken. Het was onvergetelijk.
Bij mijn terugkeer op Schiphol wachtte mij een warm onthaal en emotioneel weerzien met Ella, zwager Wim en schoonzus Ria.